21 Aralık

 

 y. için

I.

kışın ayazı ve karı çarparken yüzüme,

bıkmadan bütün sus’larıma rağmen,

beni başka dünyalara çağıran bir iç ses.

yani bir adım daha atsam kendi içime,

anlamsız gözlerle bakarak kaybolduğum,

sonsuz boşlukta boğulacağım bir ayna.

bir bakıma sen hariç herkes yeryüzü.

(burada sana yalnızlığı/mı anlatsam kalabalık olurum.)

 

 

II.

her şey üst üste gelirken,

bir bakarsın bu mevsim kaybolurum;

gitmemem gereken neresi varsa eylemadım yürürüm.

yokluğum kambur olur sırtında,

dirseklerin en aykırı düşünceleri üstünde taşır.

sen dahil bir gökyüzü bekler ama,

ben her pazartesi yirmi dokuzumda ölürüm.

 

 

III.

yeni yıllar, yeni yollar gelir geçer.

hayat yine intiharlara gebe kalır.

bir aralık günü,

çatlamış haritada yolunu kaybeden gezgin gibi,

havanın kirine ve soğuğuna aldırış etmeden,

belki gelir diye düşündüğüm baharı bir daha beklemeden,

rüyalarım ilk defa gerçek olsun diye,

kırık kanatlarımı açsam ve bir uçurumdan sana uçsam,

konabileceğim bir dal uzatır mısın?

 

IV.

ellerim çocuk çenemde,

hâlâ yüzümde yedi yaşın şaşkın gözleri de.

ne zaman ki dünyanın döndüğünü anladım,

aklımın coğrafyasını yırttım.

ve bugün eski, tozlu kitabımın arasında olmayan şu cümleyi aradım:

 

varlığın dönence,

yokluğun en uzun gece.

 

 

Aralık ’11