güzel bahçeli bir ilkokulun penceresinden dünyaya, hayret, hasret ve biraz da bayat bayram şekeri kederiyle bakan, aklı canbaz, yanağı al, sesi çilek aroması bir çocuk oturuyor gözlerinde…   Yılmaz Erdoğan – Öyle Bakma...

  “Gerçek olan her şeyden utanıyoruz; kendimizden, yakınlarımızdan, gelirimizden, dilimizden, inancımızdan, geçmişimizden… Tıpkı çıplak bedenimizden utandığımız gibi. Ne kadar çok şeyden utanç duyuyorsak o kadar çok saygın sayılıyoruz.”   George Bernard...

  bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde, bir yanlışı düzeltircesine açmış; gelmiş ta ağzımın kenarında konuşur durur. bir gemi bembeyaz teniyle açıklarda, güverteleri uçtan uca orman; aldım çiçeğimi şurama bastım, bastım ki yalnızlığımmış. bir başına arşınlıyor bir adam mavi...

  sen bu şiiri okurken ben belki başka bir şehirde olurum kötü geçen bir güzü ve umutsuz bir aşkı anlatan rüzgarla savrulan kağıt parçalarına yazılmış dağıtılamamış bildiriler gibi uzun bir yolculuğa hazırlanan yalnız bir yolculuğa. çünkü beyaz bir gemidir ölüm siyah denizlerin...

  Tekmil ufuklar kışladı Dört yön, onaltı rüzgar Ve yedi iklim beş kıta Kar altındadır.   Kavuşmak ilmindeyiz bütün fasıllar Ray, asfalt, şose, makadam Benim sarp yolum, patikam Toros, Anti-toros ve asi Fırat Tütün, pamuk, buğday ovaları, çeltikler Vatanım boylu boyunca Kar...

  Yaşamın, tasarladıkların ile gerçekleştirebildiklerin arasında gidip gelecek: gerçekleştirebildiklerin tasarladıklarından hep eksik; tasarladıkların gerçekleştirebildiklerinden hep fazla:- Hep, hem eksik, hem fazla olacak yaşamın - gerçekleri eksik, tasarıları fazla… Hep eksiklikler...

  yer ile yeksan, ıslak saçlı, kem gözlü kavim göçlerinden bu yana ağlayan ve durmadan cep kanyağı yakıcılığında ezgiler çalan, çaldıran, yakalatan adı bende gizli bir kadındı istanbul. şehre bir yağmur yağdı ben ağladım. sevilirken ayrılmak mı kaldı bizans’tan oyun dolan yoktu...

  günlerdir kapımı kimseler çalmıyor göğsümden içeri yokluğun sızıyor bir demlik çayım var tütünüm de geçiyor duvarlara yazdığım her cümle ağlıyor evlerin ışıkları tek tek sönüyor bu ev bu nağmeler peşimi bırakmıyor geceler kara tren geceler yüklüyor bana seni geceler bende bir resmin...